سایه

1 هم رفت............

قطعه ای از سروده ی " آواز غم " هوشنگ ابتهاج - تهران ۱۳۸۰

غم داستانی تازه سر کرده ست اینجا سراپا گوش باید بود :

- درد از نهاد ِ آدمیزاد است !

آن پیر ِ شیرین کار ِ تلخ اندیش حق گفت ،

آری آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست ،

اما این بندی ِ آز و نیاز ِ

خویش هرگز تواند ساخت آیا عالمی دیگر ؟

یا آدمی دیگر ؟ ...

- ای غم ! رها کن قصه ی خون بار !

چون دشنه در دل می نشیند این سخن اما

من دیده ام بسیار مردانی که خود میزان ِ شأن ِ آدمی بودند

وز کبریای روح برمیزان ِ شأن ِ آدمی بسیار افزودند -

آری چنین بودند آن زنده اندیشان

که دست ِ مرگ را بر گردن ِ خود شاخ ِ گل کردند

و مرگ را از پرتگاه ِ نیستی تا هستی ِ جاوید پُل کردند -

ای غم ! تو با این کاروان ِ سوگواران تا کجا همراه می آیی ؟

دیگر به یاد ِ کس نمی آید آغاز ِ این راه ِ هراس انگیز

چونان که خواهد رفت از یاد ِ کسان افسانه ی ما نیز !