دل مويه اي از استاد محبوب

شعری از استاد محبوب

دل مويه

چرا نه تنهایی ، چرا نه دلتنگی

نه یارِ دلبندی ، نه خویشِ یکرنگی
مرا رها سازید ازین دوگوییها

چه جایِ جولانست به سینة تنگی
فغان که زائل کرد ، زلالِ مینا را
نهادِ ناپاكي ، قساوتِ سنگی

امان که میسوزد ، شراره جهلی
نفس نفس جانی ، به هر نفس برگی
چو آبرويي را دريده اي ، هشدار!
ندیده ام گرگی خرد چنین ننگی

صفا نمی جوئيد زسینة محبوب
نه گرمیِ عشقی ، نه شورِ آهنگي