سوسن

تا دامن از من کشيدي

اي سرو سيمين تن من

هر شب ز خونابه دل

پرگل بود دامن من

بنشين چو گل در کنارم

تا بشکفد گل ز خارم

اي روي تو لاله زارم

وي موي تو سوسن من

اي جان و دل مسکن تو

خون گريم از رفتن تو

دست من و دامن تو

اشک غم و دامن من

اي گريه دل را صفا ده

رنگي به رخسار ما ده

خاکم به باد فنا ده

اي سيل بنيان کن من

وي مرغ شب همرهي کن

زاري به حال رهي کن

تا بر دلم رحمت آرد

صياد سيدافکن من

رهی معیری